ذهن ايجاد مىشود كه حكمت اين همه تعريف و تأكيد چه بوده‌است ؟ شايد يكى از عواملى كه ما را به فهم اين حكمت يارى مىكند ، شرايط بسيار دشوار سياسى زمان آن امام باشد ، بطورى كه تقيّه در شديدترين حالت اعمال مىشد و اهل بيت از جايى به جاى ديگر رانده مىشدند . هارون الرشيد ، اصحاب و انصار اهل بيت را از ديارى به ديار ديگر مىفرستاد و آنها را بشهادت ميرسانيد و امام موسى كاظم به فرمان هارون از زندانى به زندان ديگر منتقل مىشد . بنابر اين در چنين شرايطى امكان تفرقه و پراكندگى شيعه پس از وفات موسى بن جعفر اين حكمت را اقتضا مىكرد كه آن‌حضرت بر ولايت امام رضا پس از خود ، بيشتر تأكيد كند . اصحاب نيز به سهم خود از احتمال شهادت امام موسى بن جعفر عليه السلام و نشناختن پيشواى پس از وى ، بسيار بيمناك بودند . كه مىتوان از احاديث زير ، به روشنى اين مسئله را دريافت : يزيد بن سليط زيدى گويد : با امام موسى بن جعفر ديدار كردم و به آن‌حضرت گفتم : مرا از امام پس از خود آگاه كن چنان كه پدرت ما را از امامت تو آگاه كرد . امام پاسخ داد : « پدر من در دوره‌اى غير از اين دوره مىزيست ! » . عرض كردم : هر كه از اين وضع كه براى شما پيش آمده خشنود است